De Scherpenissepolder is nu pakweg 5 jaar geleden heringericht en de boswachter was zeer enthousiast hoe snel het gebied zijn natuurwaarde gekregen heeft. Opmerkelijk in de discussies ook hier weer het realisme dat de natuur zich niet naar onze hand laat zetten. En dat er prachtige onverwachte dingen gebeuren die je soms van te voren niet kon voorzien. Zo bleek er in het gebied, door een bepaalde komvorming die al in het oorspronkelijke landschap zat, zich daar zoet water te verzamelen. Daar waar in de rest van deze polder de zoute kwel zorgt voor de specifieke vegetatie en bijbehorende dieren, is dat rond de zoetere waterplas net even anders. Ik zal eerlijk zijn: mij vallen de verschillende soorten planten niet echt op, maar de liefhebbers zijn er enthousiast over.

In de polder gebeuren leuke dingen. Zo groeit er een speciaal grassoort met veel eiwit wat op de zoute grond prima gedijd. Met als gevolg dat vanuit dit gebied de ganzen minder snel de cultuurgrassen van de aanliggende boerderijen opzoeken. Doen ze wel, maar minder…

Ook zagen we het Goudknopje. Een plantje dat vroeger zeer zeldzaam was in Nederland en alleen in het Lauwersmeer voorkwam en in Flevoland (tja…). Maar nu dus ook in grote aantallen in deze polder. Daarnaast hebben we kunnen genieten van verse zeekraal waar uitgestrekte gebieden van staan. Ik heb geprobeerd troepen ganzen te fotograferen, maar die foto’s zijn helaas allemaal mislukt op eentje na.

Met het schitterende weer kregen we een zeer zonnige indruk van dit prachtige deel van Zeeland. Geregeld ontsponnen zich er brede discussies over hoe je nu met die natuur in relatie tot de landbouw moet omgaan. Het belang van robuuste natuur maar ook van een robuuste landbouw is breed uitgemeten. Opnieuw heb ik een pleidooi gehouden voor grotere natuurgebieden die aaneengesloten zijn, en al die kleine gebiedjes gewoon teruggeven aan de boeren. Maar dan ook stevige gebieden waar de boeren gewoon hun werk kunnen doen. Naar mijn overtuiging kan dit prima samengaan. Net zoals agrarisch natuurbeheer. Ik weet dat sommigen vinden dat een weiland vol graan ook natuur is. Ik zal de laatste zijn om dat te ontkennen, maar het is toch wat anders als de natuur waarvan het de bedoeling is dat de soortenrijkdom in Nederland weer groter wordt.

Het was dus genieten. Gezellig met elkaar praten, een stevige discussie, een haas bekeken die het niet had gered, net zoals dat molletje. Na een gezellige maaltijd weer terug op huis aan. Het zit er weer op.

Ernst Cramer

Zie hier voor de fotoreportage