We moeten al op tijd in Utrecht zijn in de Verkeerscentrale Nederland. Daar worden we voorgelicht over de plannen die er zijn om de verkeersproblemen rondom Utrecht en verder daaromheen aan te pakken. Leuk om ondertusen ook een blik te kunnen werpen op de schermen die de actuele verkeerssituatie laten zien. Ingewikkelde discussies, omdat Utrecht als een soort unique selling point de ligging te midden van het groen heeft. Maar die aantrekkelijke ligging levert tegelijkertijd ook een enorme druk op. Enerzijds omdat mensen daar dan ook graag willen wonen, en anderzijds omdat er heel veel verkeersbewegingen zijn. Als je op de kaart kijkt naar het patroon van snelwegen door ons land, kun je een mooi raster maken dat altijd wel ergens aan Utrecht raakt. Staat het daar vast, dan loopt de rest van de Randstad ook vol.

Datzelfde geldt ook voor het spoor. Een kleine computeruitval in Utrecht is goed voor een complete verstoring van bijna het hele treinverkeer door Nederland. En de druk op Utrecht om te groeien neemt niet af. Kortom: wat doe je dan? Meer wegen leidt tot discussies zoals over Amelisweerd. De eerste keer dat dit speelde was ergens begin jaren tachtig. Uiteindelijk is de A27 er toen wel gekomen. Maar nu speelt dezelfde vraag weer. Om de ring rond Utrecht goed rond te krijgen, ontkom je er niet niet aan ingrepen te doen die raken aan Amelisweerd en zelfs naar Leidsche Rijn. In het laatste geval gaat de weg dwars door een woongebied, en dat terwijl de bewoners dat een aantal jaren geleden niet voorgehouden is.

Kan het dan ook anders? Jawel, zegt De Kracht van Utrecht. In hun plan wordt aangegeven dat wanneer 1 op de 7 mensen in de regio Utrecht niet meer met de auto gaat maar met de fiets en het OV, er geen nieuw asfalt aangelegd hoeft te worden. Ambitieuze plannen die echter op groot verzet kunnen rekenen van de vervoerdersorganisaties. En zo beginnen we weer opnieuw met discussieren. De vraag of alleen OV de oplossing is lijkt mij terecht, je zult denk ik op zowel weg als OV moeten inzetten. Dus: wijs mij de weg naar het spoor.

De discussie voor vandaag is over. Ik schat in dat dit in de Tweede Kamer nog wel een vervolg gaat krijgen. Want eerlijk is eerlijk: er moet wat gebeuren bij Utrecht. Anders worden de problemen voor bewoners, verkeer, luchtkwaliteit en de natuur onoplosbaar.

Om daar over na te denken gaan mijn vrouw Hennie en ik vanavond naar Zeeland om morgen te wandelen op Tholen. De zogenaamde politieke wandeling: praten over nut en noodzaak van de natuur in onze samenleving, maar daar hoeft het niet alleen over te gaan. Alles mag aan de orde komen onder het lopen. Even uitblazen daarbij en het nuttige met het aangename verenigen. U kunt trouwens nog mee!

Ernst Cramer