Er gebeurde nog meer. Weer een motie van wantrouwen van de PVV, nu gericht op de minister van Justitie. Er lijkt een complete erosie aan de gang als het gaat om de wapens van de Kamer. Was het vroeger een uitzondering als je zo’n motie aan je broek kreeg, vandaag wordt er niet eens meer zo nerveus op gereageerd. Waren vroeger Kamervragen een wapen om een minister duidelijk te maken waar hij/zij zijn aandacht bij moest hebben: met een paar 3268 vragen vorig jaar is het een brei geworden waar je door de bomen het bos niet meer ziet. Met 65 spoeddebatten in 2008 porberen we dit getal volgens mij dit jaar weer te verdubbelen. En vaak kun je de afloop van zo’n spoeddebat voorspellen: we krijgen nog een brief van de regering…Al dit soort instrumenten raken zo dus bot, het heeft weinig zeggingskracht meer.
De stemmingsbel gaat, we rennen naar de Kamer, weer een motie van wantrouwen weggestemd. Vroeger was je van slag, nu raak je alleen uit je ritme. Ik pas liever.

Zoals ik al zei, de crisis- en herstelwet bestrijk een ongelofelijk groot gebied. Dat vraagt de nodige energie om hier goed naar te kijken. Het is goed dat we proberen procedures te stroomlijnen, maar daar waren we natuurlijk ook al mee bezig. Wetgeving om “kennelijke” fouten snel te kunnen herstellen; de hele discussie over Elverding en welke invloed dat gaat hebben op onze besluitvorming moet nog definitief afgerond worden. En daar fietst deze wet zo’n beetje tussendoor. Belangrijk onderdeel uit het aanvullend beleidakkoord van dit voorjaar waarbij het mijns inziens belangrijk is om te bepalen wat we uiteindelijk voor doel willen bereiken. Gezien de complexiteit is inmiddels meer dan de helft van onze beleidsmedewerkers erbij betrokken. 17 wetten: hoe krijg je het allemaal bij elkaar. Gelukkig gaan Esmé en ik daar samen in optrekken.
Gedeelde smart is halve smart zullen we maar zeggen…

En dan sta je dus raar te kijken als je ’s avonds na een overleg met collega’s over een komend debat ineens niet meer door de draaideur kunt. De eerste keer denk je nog dat het een klein foutje is in de kaartlezer. Maar bij de volgende deur sta ik weer. Nog eens, nog eens, dan maar de beveiliging. Nee de pas is niet geblokkeerd. Nou, morgen dan maar eens naar de servicedesk. Eens kijken wat er nu weer uit de pas loopt.

ernst