Ik heb weer van Prinsjesdag genoten. De traditie met koets en al is iedere keer weer indrukwekkend. Maar ook het feit dat alle volksvertegenwoordigers tezamen met regering en vertegenwoordigers vanuit de bevolking het nieuwe kabinetsbeleid aanhoort. Natuurlijk is daar de hoedenparade, die soms wel heel bizarre vormen aanneemt. Maar toch heeft dat feit dat Kamerleden zich opdoffen iets moois op deze voor het parlement zo belangrijke dag.

Natuurlijk hoort daar ook de discussie bij wat er nog zo bijzonder is aan de Troonrede als we de Miljoenennota al vanuit de pers becommentarieert hebben gekregen. Maar toch vind ik dat de er in de Troonrede met name in het perspectief na 2010 behartenswaardige dingen stonden. Dat blijft natuurlijk een subjectieve beoordeling omdat je weet hoeveel discussie dit alles opgeleverd heeft, maar toch…

En dan is er Wilders. Met grote retoriek worden medelanders geschoffeerd. De hoofddoekjestax vervult sommigen bij de pers zelfs met vervangende schaamte, maar toch wordt er over bericht. Zijn opmerkingen over een vervuld straatbeeld raakten mij diep. Mijn moeder loopt tot op de dag van vandaag met een hoofddoekje. Als het een beetje waait gaat die over het haar, strak geknoopt onder de kin. Vervuiling? Laat naar je kijken…

En dit taalgebruik blijft niet zonder gevolgen. We krijgen vervolgens mailtjes waar de meest vreselijke dingen in staan. Beledigingen aan het adres van onze koningin, beledigingen aan het adres van het Kabinet en beledigingen aan onszelf. Dat is direct het gevolg van afglijdend parlementair taalgebruik.

Ik ben benieuwd hoe het Kabinet morgen daarop gaat reageren. Jan Marijnissen zei het mijns inziens goed: we moeten een antwoord gaan vinden op deze discriminatie. De aangekaarte problemen: daar moet gewoon wat aan gebeuren. Maar laten we niet vergeten dat we in een samenleving leven waarin iedereen vindt dat ie mag zeggen wat ie denkt. Vrijheid van meningsuiting wordt dan vrijheid om alles maar te zeggen zonder dat je gecorrigeerd wilt worden. En dan gaat het snel bergafwaarts.

Ik sluit toch maar weer even af met wat vrolijkers. De avond van Prinsjesdag was er het traditionele concert weer. Daar ben ik samen met Hennie gezellig heen geweest. Geweldig zo’n concert met een prachtige uitvoering van onder andere het 1e pianoconcert van List. Ik ben daar als amateur pianist met bijzonder roestige vingers altijd erg jaloers geweest als je een vleugel zo naar je hand kan zetten. Ontroerend. En heerlijk om even die ontspanning te hebben in aanloop naar de Algemene Beschouwingen.

ernst