Na een uitvoerig gemompel over de computer aangehoord te hebben werd het rustiger. Ik keek opzij en daar zat een van de twee heren met zo’n Nintendo DS. Daar heb je heel veel verschillende spellen voor en het bleef een poos onduidelijk welk spel het was. Zijn buurman keek toe nadat de laptop opgeborgen was en toverde ineens ook een Nintendo uit zijn tas. Eerst werd er gediscussieerd over de meest gunstige schermindeling, maar alras kwam men tot het besluit om de draadloze verbinding van deze apparaten te testen. En ja hoor, daar kon gezamenlijk het spel gespeeld worden.

“Oei, daar verras je me!”

“He, die beweging kende ik nog niet…”

“Je bent vooruit gegaan sinds de laatste keer…”

“Wat een backhand! Oei, oei, mis!”

“Dat punt krijg je van me cadeau!”

De geluiden namen toe, de onwillekeurige beenbewegingen werden een gevaar voor de passagiers die tegenover hen zaten. Maar de opwinding werd voelbaarder. Langzamerhand werd de hele coupé in het spel meegetrokken. Buitengewoon amusant en we zaten tenslotte niet in een stiltecoupe. Het is wachten op de volgende noviteit. Een scherm die de verrichtingen van twee spelers laat zien, maar dan zo dat een hele coupé mee kan kijken. Dan weten we tenminste waar de opwinding vandaan komt. En of de moves van de een echt veel beter zijn dan van de ander…

Je moet dan in de Kamer echt weer even omschakelen. Vanmiddag bijvoorbeeld in een debat met minister Eurlings over treinveiligheid. Hele technische discussies over seinbeelden en wegbekendheid. Ook een vorm van tennissen. Vraag en antwoord. Vraag en antwoord. Vraag en antwoord. Zo probeert ieder zijn punt te maken! Er is alleen geen echte scheidsrechter die de punten goed bijhoud.
Jammer eigenlijk…

ernst