Zoals gezegd is het debat aangevraagd naar aanleiding van de brief van Minister Verburg hierover van april dit jaar. In die brief zegt de minister dat het advies van de commissie Nijpels gedegen en helder is. Alle aangedragen alternatieven zijn minder gewenst zijn dan de Hedwigepolder. Groot was bij mij dan ook dat de eindconclusie is dat er toch wat anders gaat gebeuren. Die wending in de brief heeft hoop gegeven in Zeeuwse harten. Hoop omdat in de berichtgeving en de persberichten gesproken is over het niet doorgaan van de ontpoldering terwijl het besluit een dubbelbesluit is. Immers, als de gekozen richting leidt tot onoverkomelijke juridische bezwaren dan wordt het oorspronkelijke voorstel van ontpolderen tot uitvoering gebracht. Het weglaten in de communicatie, misschien onbedoeld, van dit belangrijke deel van het dubbelbesluit van de regering heeft zoals gezegd de hoop fel doen opvlammen in Zeeland. En mogelijk dus allemaal voor niets.

Klap op de vuurpijl in deze discussie is de gang van de Vogelbescherming en de Zeeuwse Milieufederatie naar de Raad van State. Met als gevolg de voorlopige schorsing van de Natuurwet-vergunning. Ik heb de minister gevraagd of zij het met mij eens is dat juist dit besluit de gang naar de rechter heeft uitgelokt en dat daarom de verwijtende toon in de richting van de milieuorganisaties niet op zijn plaats is. Tenslotte waren juist ook met de natuurbeschermingsorganisaties afspraken gemaakt in het Westerscheldeverdrag, die doorbroken werden door het kabinetsbesluit.

Jazeker, we moeten alles doen om aan mogelijke bezwaren tegemoet te komen, vandaar dat de ChristenUnie moties over het niet verplicht onteigenen en het voorkomen van ontpolderen heeft gesteund. Het zou mij echt een lief ding waard zijn als dat de uitkomst nog steeds kan zijn. Maar als er niets meer te polderen valt, als we alle onderzoeken hebben gehad, als alle opties de revue zijn gepasseerd, dan is het de vraag of het dan niet logisch is dat dan uiteindelijk de gesloten verdragen in zijn geheel uitgevoerd moeten worden.

Het werd een stevig debat, waarbij in de beantwoording van minister Verburg heel veel onduidelijk bleef. Wat weer nieuwe vragen opriep. Zo bleek dat er eigenlijk nog niet meer bekend is over een eventuele oplossing terwijl de uitspraken toch al wel een paar maanden oud zijn. De tijd gaat dringen: onze contractuele verplichtingen naar de Belgen toe staan op de drempel.

Maar voordat dit alles verder uitgediept kon worden stokte het bij de minister. Ze kwam niet meer uit haar worden en leek wel als verdoofd achter de katheder te staan. Gauw werd ze door de Kamervoorzitter en de Kamerbode de zaal uitgeleid. Mede op aandringen van de Kamerleden is de vergadering geschorst. Wat is er gebeurd dat dit kennelijk zo’n spanning opriep? Ik hoop en bid dat het de minister weer spoedig beter mag gaan.

En dat dit debat afgerond mag worden. Want naar mijn stellige overtuiging moeten we snel naar helderheid en een beslissing toe.

ernst